Faleminderit mësues në Kosovë e Mërgatë, faleminderit që Teutën e Ilirin i mësove të flasin shqip!

Shkruan: Elizabetë Qarri

Në këtë datë simbolike kur me respekt e mirënjohje kujtojmë misionin tuaj të shenjtë,  më shumë sesa thjeshtësisht një pohim,  kujtojmë sakrificën dhe përjekjet tuaja ndër vite prej nga me përulje dhe detyrim të përjetshëm  të dalë  nga sinqeriteti  njerëzor,  shprehim  mirënjohjet tona më të thella për ju!

Të dashur mësues, jeni ju të ata që na mësuat ta duam alfabetin tonë,  jeni ju ata që na mësuat ta duam atdheun tonë.  Jeni ata që përveç dijes e vlerave më sublime si respekti e dashuria njerëzore, na mësuat që përmes vërtetësisë së tyre  të njohim edhe anën e kundërt të medaljes. Na mësuat se rruga e vetme për të arritur drejt suksesit  është puna.  Na mësuat se i dijshëm  të quajnë vetëm atëherë kur gjithçka ke ndërtuar me punën tënde, me  mundin tënd, me  sakrificën  tënde.  Jeni ju ata që na mësuat se ka vetëm një rrugë  të ndershme për t’u quajur i sukseshëm,  e ajo është rruga meritore. Jeni ju ata që edhe në kohët më të rënda për popullin shqiptar, bëtë sakrificën më sublime njerëzore,  edukuat fëmijët tanë ani pse jo rrallëherë në kundërvlerë fituat vetëm satisfakcionin moral e shpirtëror, atë të mbajtjes gjallë të arsimit  e kulturës shqiptare, por jetuat me ideal. Jeni ju ata që me fanatizëm e të bindur,  na mësuat si duhet ruajtur gjuha amë. Ndryshe,  mbase  edhe nuk do të flisnim  më shqip.

Kur regjimi serbomadh na dëboi  me dhunë nga  shkollat e institucionet tona,  ishit ju ata që  nuk kursyet asgjë  vetëm për mbajtur gjallë shkollën shqipe. Ishin  këto kohë kur ditarët  me mbishkrimin Republika e Kosovës,  i fshihnin në trupat tanë  për të kaluar kështu çdo ditë pranë kordonëve policorë. As më pak e as më shumë,  kjo ishte sfidë me jetën.  Ishte detyrimi më suprem që i kishim vënë vetes, i nënshtroheshim çdo mëngjes. Madje, nuk kishte gëzim më të madh se kur arrinim gjallë në shkollën shtëpi, hynim në klasë dhe numronim pahetueshëm nxënësit tanë për tu siguruar se i kemi apo jo në numër, madje pa lënë të kuptojnë ata  për brengën tonë, p.sh.  në shkollën shtëpi e cila ndodhej në afërsi të teatrit Dodona (shkolla e muzikës “ Prenk Jakova”,  dikur ”Stevan Mokranjac”), kishim një “dërrasë të zezë” (tabelë shkumësi) ku për të shkruar në të një kolegë imi profesor i respektuar tashmë në pension,  detyrohej të ulej  në gjunj për të shkruar, pasiqë tavani i shtëpisë ishte i ulët, muret ishin të vjetra  dhe ishte e pamundur të veprohej ndryshe.  Ani pse jo pak kohë,  punuam  pa u shpërblyer edhe materialisht, por ishte entuziazmi e shpresa ajo që na mbante. Kishim synime të qarta, e dinim çfarë donim! Por, si asnjëherë më parë ndodhi ajo që pritej. Kauza jonë e përbashkët kombëtare e mbi të gjitha e sublimuar me  bujarinë e pafund  të mërgatës sonë shqiptare,  në momentet më të rënda  tha fjalën e vet.  Mërgata jonë si gjithnjë me mendje e  zemër nga atdheu, u mobilizua dhe u solidarizua me ne,  krijoi fondin e veçantë  vetëm e vetëm për të na mbajtur gjallë, e bashkë me rëndesën tonë materiale dhe arsimin shqip, mbajti lart edhe moralin tonë .

Por, nuk ishim vetëm ne mësuesit e Kosovës që mbanim gjallë shkollën shqipe, ishte edhe mësuesi i mërgatës. Ju falënderojmë nga zemra edhe juve mësues  mërgimtarë! Faleminderit edhe ty mësues  që Teutën e Ilirin i mësove  të flasin shqip! Faleminderit edhe ty mësues  që Arbërin e Dardanin i mësove se në dejet e tyre rrjedh gjak shqiptari.  Të gjithë ju mësues mërgimtarë që me zemër të përvuajtur e kokë prapa, u detyruat të braktisni atdheun tuaj,  ndërkohë që sot  përkundër vështirësive dhe mallit për tokën tuaj shqiptare  bëni çmos që shumë bijë e bija tona  falë  jush  të  njohin rrënjët e tyre,  mësoni ata se gjaku nuk është  ujë  dhe nuk shpërbëhet  kaq lehtë!

Sot,  po shtyejmë vullnetin tonë që me kusht t’ju  falim edhe juve mësues të rinj,  që ditë më parë na tronditët  me sjelljet tuaja të rënda ndaj fëmijëve të pafajshëm.  Le të jetë kjo një ditë reflektimi edhe për ju që kujtuat se të edukosh është mision i lehtë,  ju që kujtuat se edukimi bëhet  duke ndëshkuar. Jo, s’bëhet kështu. S’edukohen fëmijët kështu.  Mjaft na kanë dhunuar të tjerët, na kanë shtypur. Se nuk mësohet vjersha përmendësh , nuk bëhet kijameti. Mos ndëshkoni e mos abuzoni  fëmijët me këso sjelljesh, lërini të flasin, lërini  të shprehen, lërini të ndjehen të lirë, mjaft na kanë mbyllur gojën të tjerët. Edhe po gabuan,  fëmijë janë.  Le ti mësojmë të kundërtën , se  si nuk duhet gabuar, e jo si duhet ndëshkuar, nuk është ndëshkimi mjet edukues. A nuk pësuam mjaftueshëm ne shqiptarët nga mungesa e shprehjes së lirë? Po të flisje të vërtetën  ndëshkoheshe, të përndiqnin nga shteti  e jashtë tij.  Sot, po të flasësh sërish të ndëshkojnë, po qe i guximshëm të ndëshkojnë,  madje në rastin më të mirë ngelesh edhe pa punë. Paramendoni,  të ndëshkojnë edhe atëherë po s’pranove të bëhesh pjesë e klaneve shantazueso-ndëshkuese. Pra, i bie që pa u ndëshkuar nuk shpëton dot edhe po shikove punën tënde.  Ndëshkimi nga i padishmi  sot është bërë mënyrë jetese, e të tillë mjerisht ka pafund. Pra, i bie që kur racionaliteti  dhe e vërteta ndëshkohet, iracionalja  dhe padrejtësitë bëhen model jetese,  e në këtë rast pa u shpërblyer nuk mbetet edhe ai që për të “shërbyer me zell” zgjedh qoftë edhe  heshtjen ndaj padrejtësisë. Po, ky është realiteti sot. S’kanë faj fëmijët. A nuk shihni se sa të mrekullueshëm i kemi ? A nuk shihni sa të sukseshëm janë ata kur dalin në botë? A nuk shihni se bota na ka lakmi për rininë tonë? Le ti edukojmë drejt, le ti ofrojmë arsimimin  e merituar. Le ti punësojmë aty ku meritojnë,  e ti nxjerrim jashtë ata uzurpatorë të marrë që nuk u ngopën kurrë, ata që vetëm të meritosh nuk dinë çfarë është, ata që s’lanë gjë pa vjedhur e stërvjedhur në këtë vend. Le ti mbështesim këta të rinj të talentuar atëherë  kur kanë nevojë më së shumti për ne,  mos ti dekurajojmë mu atëherë kur janë në kulmin dhe vrullin e vullnetit të tyre. Mos ti lëmë të ikin, kemi nevojë për ta.  Kjo është pasuria jonë më e madhe! Këto janë vlerat që mësuesit tanë dikur  na  i mësuan,  janë vlerat e  kauzës  sonë  kombëtare, janë vlerat e shoqërisë moderne!

Gëzuar 7 marsin,  mësues të dashur!

 

Mr.Sc. Elizabetë Qarri

Pedagoge e muzikës, ligjeruese universitare