Opinione

Parku mbi asfalt e asfalti mbi kufoma

Lulzim Tafa

(Kam dilema se si ta quaj këtë shkrim, mahi, parodi, kozeri …,sido që të jetë mos e merrni shumë seriozisht, më së shumti që lejohet është të lexohet si humor i zi)

Paradite

U gëzuam shumë në atë sabah të gëzuem. Në të gjitha TV-të, gazetat, portalet, rrjetet sociale u dha lajmi se barrikada e hidhur me zhavorr mbi urën që ndan qytetin e Mitrovicës po hiqet. Shyqyr thash, pa e ditur madje edhe pa më interesuar as kush po e heqë as pse po e heqë. Asgjë tjetër nuk kishte rëndësi, rëndësi kishte që ajo po hiqej. Në atë moment mu kujtua një këngë e bukur folklorike (sa pak kemi folklor) e Shkurtes ‘’Jo nuk ndahet Mitrovica, pa u faru djem e çika”. Thash sa mirë që as nuk u nda Mitrovica e as nuk po farohen djem e çika, dy gjëra të bukura po ndodhin përnjëherësh.
Ishte vërtet lajm i mirë, ngase pamja më e egër e Evropës po fshihej prej rrugës. Njerëzit atje do të lëvizin lirshëm; djem e çika, shqiptar, serb, boshnjak e pjesëtarë të pakicave tjera, pjesë të dekorit demokratik të shtetit më të ri të Evropës.

I mora inati edhe vetës edhe të tjerëve që nuk shkuam atje për të shijuar nga afër, për të marr nga një grusht dheu e zhavorri (siç bënë gjermanët kur e rrëzuan murin e Berlinit) si kujtim të një kohe të çmendurisë njerëzore, se natyrshëm pa qenë i çmendur rruga nuk mbyllet. Nejse. E pranoj se jam pak euforik. Kur më thanë se vetë serbët po e heqin barrikadën, më erdhi edhe më mirë e bëra plan ku ta takoj serbin e parë me e përqafu shumë si në kohën e vëllazërim bashkimit e të Mareshalit Tito. Bile thash ku janë ata shkrimtarët e ktynehershit të socrealizimit, që nuk qohen me e shkru një këngë ‘’Jo nuk ndahet Mitrovica e Titos”. Gjenerata ime e mbanë në mend që Mitrovica dikur quhej Mitrovica e Titos, (thash bile shyqyr që Tito vdiq me vakt e se priti ndarjen e Mitrovicës se kish me u mërzitë shumë, bile ma shumë se kur u nda Jugosllavia hahaha, edhe unë qysh jam mësu me ba hajgare).
Nuk munguan as reagimet e institucioneve të Kosovës, e sidomos të Kryetarit të Mitrovicës këndej lumit, por s’po dua t’i komentoj ato.

Pasdite

Si bestyt që jam mu ba shumë merak, se kur kam qenë i vogël thoshin: thonjtë e kamës dhe të dorës nuk bënë me i pre për një ditë se të del gëzim edhe idhnimi për një herë.

Me gjasë kjo ndodhi edhe me mua po atë ditë, por pasdite.

Nisen të dalin lajme se ura po mbyllet përsëri (thash mosni vllazni mos bani hajgare me ne), por për dallim prej barrikadës së parë tani po e mbyllin me lule, po e ndajnë Mitrovicën me gjelbërim, me park, bile parku i paqes ia kishin lanë emrin!

Policia e Kosovës po e siguronte mbarëvajtjen e krijimit të parkut të paqes. Zëdhënësi i policisë tha se ne nuk mundemi të intervenojmë se është vendim i organit kompetent të Mitrovicës së Veriut, që këtu të bëhet park. (Ua çfarë kompetenca paskan kryetarët e komunave me i ba rrugët parqe!). Më lindi një ide e marrë me e thirr Burim Berishën, kryetarin e Fushë Kosovës e me ja dhanë idenë, që në hyrje të Fushë Kosovës ta bëjë një park të tillë midis rrugës, e ta ndalojë Drenicën e Dukagjinin të mos vinë në Prishtinë, në mënyrë që ta shijojmë pak pushtetin edhe ne rrafshi i Kosovës. Pastaj thash ma mirë nuk po e mbyllim sepse na rrafshi nuk kemi përkrahje ndërkombëtare, qysh kanë Drenica e Dukagjini, bile na rrafshi as përkrahje kombëtare nuk kemi, se lëre më ndërkombëtare. Ndoshta do të mund të bënim koalicion me Llapin, edhe pse Llapi bukur gjatë ka qenë pjesë e pushtetit të RKS-së, herë në koalicion me Drenicë e herë me Dukagjin. Nganjëherë më duket afërsisht si LSI-ja në Shqipëri (Shiko çka flas edhe unë hahaha).

Vrapova t’i shoh lajmet, po çka me pa?! Kryetari i Mitrovices së Anehit, Rakiç e kish emrin, tha, Ky është parku i paqes. E bëmë pasi u konsultuam me institucionet tona në Beograd (kryetar i zgjedhur në zgjedhjet e organizuara nga Kosova dhe institucioni i saj, KQZ-ja!). Të them të drejtën u bëra shumë nervoz, bile mirë që për fat nuk e takova asnjë serb, se në vend që me e kap për qafe, kisha me e kap për fyti (interesant qafa e fyti sa afër janë). Në atë nervozë fillova me u perla me vete e ndër të tjera vetes i thash: Po a janë këta serbë që na kanë vra e na kanë pre, që kanë vra gra e fëmijë, e pleq, e plaka, po a janë këta serbë e ata serbë, që e qitën asfaltin mbi kufoma në Rashkë!? Ata janë që e qitën asfaltin mbi kufoma në Rashkë, tash ata po e qesin edhe parkun mbi urë. Vetë folsha e vet përgjigjesha.

E tërhoqa një paralele mes Rashkës, asfaltit mbi kufoma atje, e parkut mbi asfaltin e urës së Mitrovicës këtu. Të dy këto vendime i kanë marr Institucionet e Serbisë, që iu referua Rakiqi. Nuk dita çka me than tjetër përveç, Zoti i Vraftë!

the authorSamir Dalipi